சொன்னார்கள் – அலெக்சாண்டர்

அலெக்சாண்டர்

வாழ்க்கை பிடிக்கவில்லை என்றால்
தற்கொலை செய்துகொள். ஆனால்,
தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவிற்கு
துணிவிருந்தால் வாழ்ந்து பார்.

சொன்னார்கள்

படித்துத் திகைத்தவை
பார்த்துத் தெரிந்தவை
பிறர்சொல்லி அறிந்தவை
பீடுநடையிட்டு நினைவதில் நின்றவை
புழக்கத்தில் படிந்துவிட்டவை
பூமிதனில் புதைந்துவிட்டவை,
பெருவெளியில் வித்தாகின என் பதிவில் இவை,
பேராற்றலுடன் பரிசீலிப்பது, உங்கள் பார்வை.

தற்கொலை செய்யத் துணிவிருப்பதால் வாழ்கின்றேன்!

நான் ஒரு போராளி..ஆம், வாழ்க்கையுடன்..

பாதங்கள் வளர்கின்றன‌,

பாதைகள் நகர்கின்றன‌.

நீளும் நீல வானமும்,

வாழ்வின் விளிம்பும்

எதிரெதிர் திசைகளில், நுரையீரலின்

நிதானமான இயக்கத்துடன்.

திருமண வாழ்த்து

விடுமுறை பெற்று

விழாமுடித்து, விடைபெற வரவில்லை.

விழி நிறைத்து வாழ்த்து சொல்லி

வழியனுப்ப வரவில்லை.

விலா எலும்பாய் விளங்கி நின்று

விழு முன்னே தோள் கொடுக்கும் தோழர்களாய்

சரித்திரப் பக்கங்களில் உயிர்மெய்

எழுத்துக்களால் உயிர்த்து வரும்

சாதனைதனை வெற்றிச் சிகரம் எடுத்துப்

புறப்படும் நண்பர்களுக்கு

எங்கள் சந்தோஷத்தில்

சரிபாதிக்கு மேலும்,

அனுபவத்தில் அடைந்ததனைத்தும்,

அச்சுப் பிறழாமல் கொடுத்து,

அன்பும், அறமும் ஊற்றாய் ஊடே வைத்து,

பண்பும், பயனும் குறையாமல் விளைய,

இல்வாழ்வில் இன்பங்கள் எல்லாம்

இடையறாது செழிக்க

இதயத்திலிருந்து வாழ்த்துகின்றோம்..

‘இனிய திருமண வாழ்த்துக்கள்!!’

கால்சியம் முதல் ஜெலட்டின் வரை…

படிமங்களாய்க் கிடந்தோம்

படிநிலையாய் பரிணாமத்தில்

நுண்ணுயிர்களாய் நிகழ்ந்தோம்

நாகரீகங்களில் நடை பயின்றோம்

கலாச்சாரக் கரை கண்டோம்

கரைதனில் பல கடை விரித்தோம்

அணுவைப் பிளந்தோம்

ஆழ்கடல் அளந்தோம்

சரித்திரம் பல கடந்தோம்

தரித்திரம் நீங்கா மிக உழன்றோம்

சாத்திர மூத்திரங்களில் சகலமும் இழந்தோம்

நினைவுகளில் திளைத்தோம்

மகிழ்வுகளில் நனைந்தோம்

விடுபட்ட இடங்களை

சந்ததிகளை இட்டு நிரப்பினோம்

நிரம்ப மறுத்த வரிகளில்

தனிமை நிறைத்தோம்

விழிகள் குறுகின, வழிகளும்.

இட்டு நிரப்ப முடியாத

அந்த இடைவெளிக் கோடுகள்,

குழிகளாய், பள்ளத்தாக்குகளாய் மாறி

விழி கடந்து செல்லும் முன்

விழிகளை விசாலமாக்குங்கள்.

நினைவுகளின் சடலங்களில்

நீந்த வேண்டி வரலாம்,

மறுபிறப்புக்கு ஆயத்தமாகுங்கள்…

மறக்கவியலாக் கவிதை

மறக்கவியலாக் கவிதை

மாலை மழையில்

நிரம்பிய வார்த்தைகள்

மழை நின்றதும்

வழிந்து மறந்தது.

UNFORGETTABLE POEM

The stopped rain runaway

by stealing

my drenched words of

feeling.

சுதந்திரம் வேண்டுமென சங்கே முழங்கு…

சுந்தரமாய் ஓர் மந்திரம்

சுகமாய்ச் சுடர் விட்டெரிய

வலிமையாய் ஓர் எந்திரம்

வலி பல கொண்டே படைத்தோம்

வளமையாய் அதை அமைக்க

பொலிவாய்ப் பல திட்டங்கள்

கனவுகள் பல கொண்டே

கனிவாய் விதைத்தோம் களனியிலே.

 

 

வடிவினை வாட்டமாய்க் கொண்டு

வர்ணங்கள் மூன்று கண்டு

வர்ணணைகளுடன் தந்தோம்

வட்டம் நடுவிற் கொண்டு

இதுவே எங்கள் தேசியக் கொடி என்று.

 

 

சீரோடு பறக்க சிறப்புறவே எழுந்த கொடி

மாரோடு அறைந்து தன் மனக்கவலை இறக்குதடி.

மூவர்ணம் கொண்டாலும் நாவரளும் தொனியில்

வர்ண்ணைகளுடன் வாகாய்ச் சொன்ன வர்ணமெல்லாம்

வழிமாறிப் போனதென வருத்தமாய்ச் சொல்லுதடி.

 

 

சினந்து வழிந்த காவியோ,

சிவப்பாய் மும்பையிலும், வறுமையிலும்

பிணைந்து நின்றுவிட்டது.

 

சிறப்பாய் இருந்த மனித

உதிரத்தின் சிவப்போ, உள்ளூர

சாதி வெறியாய் ஊறிவிட்டது.

 

சமயமாய் சிந்திய காவியோ,

அரசியலாய் உருவெடுத்து,

அமைதி குலைத்து, மசூதி இடித்து

ஆர்ப்பாட்டம் செய்கின்றது.

 

 

உவந்து பறந்த வெள்ளை, அச்சு

உழன்ற காகிதமாய், சாதிப்பெயர் காட்டிச்

சான்றிதழாய்ச் சங்கோஜமாய்ச் சிரித்து நிற்கின்றது.

 

சருமத்தில் படர்ந்த வெண்மையோ,

சடுதியில் மதி மயக்கும் சக்தியாம்

வெள்ளித்திரை முதல் வெள்ளை மாளிகை வரை

பல்லிளிக்கும் பழக்கத்தைப் பதமாய்க் கற்றுத் தருகின்றது.

 

 

பரவி விரியும் பச்சையோ,

முதுகெலும்பை முடமாக்கி

மூளையை முன்னுக்கு வைக்கின்றது.

 

விவசாயத்தை விபச்சாரி ஆக்கி

விண்வெளிதனை விமர்சையாய் மணக்கின்றது.

 

விவசாயியின் நிலையோ, இன்று வாழ்வா, சாவா?

விமர்சையான வாழ்விற்கு இன்றே படி mainframe, java.

இதுதான் விவசாய நாட்டில், பசுமைப்புரட்சியின் விளைவா?

 

எஞ்சிய பச்சையும் எழுதுகோல் மையாய்,

எண்பதும், இருபதுமாய், கிடைப்பது பலவும்

கையூட்டாய், அதிகாரத்துடன் பெற்றுக்

கையெழுத்தாய், அரசாங்க கோப்புகளில் ஒழுகுகின்றது.

 

 

நிர்கதியற்று நடுவில் நிற்கும் நீல வர்ண சக்கரமோ,

நிர்மூலமான நதிகளில் கலக்கும் வேதிப்பொருட்களாலும்,

நாதியற்று நீங்கள் நடுவழியில் விடும் குப்பைகளாலும்,

பேதியுற்று, கேட்க நாதியற்று

நிதர்சனமாய், நிதானமாய் இறந்து கொண்டிருக்கின்றது.

 

 

இவ்வளவும் இவ்வாறே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்க,

எள்ளளவும் தயக்கமின்றி, ஆர்ப்பாட்டமாய்த் தயாராகிறீர்கள்

அடுத்த கொண்டாட்டத்திற்கு.

இதோ, இந்த வருடமும்

அதே கூட்டம், அதே உரை, முடிவில் இனிப்பு வழங்கல்…

 

இறுதியில் கைவிடப்பட்ட தனிக்கம்பத்தில்

தவிப்புடன் நான் மட்டும் தனியே பறந்து கொண்டிருப்பேன்.

 

 

பட்டொளி வீசியல்ல….

 

பாவமாய்த் தனியே பேசி…

 

- (ஆகஸ்ட் 2008, ’சுதந்திரம்’ வேண்டி நின்ற சுந்தர’தேவி’க்கு.)

உங்களையே கற்பனை பண்ணிக்கலாம்:-)

ஈர்ப்புகள் வார்க்கப்படலாம்

வார்ப்புகள் ஈர்க்கப்படுவதில்லை.

காதல் மொழி…

பூவின் வெளிச்சம்

நிறைந்து படர

பேரருவி நிசப்தத்தில்

விழுந்து கரைய

புல்லின் விருட்சம்

பூமி பிளக்க

ஆல் பனித் துளியில்

அமிழ்ந்து கொண்டிருக்க…

நம்ப முடியாமல் எழுந்தேன் கனவினின்று,

இருப்பினும்

விடாப்பிடியாக நம்புகின்றேன், காதலினின்று.

வல்லினம் காதலில் மலிந்து கிடக்கின்றதே!

யார் சொன்னது, காதல் மெல்லினமென்று?

மூன்றில் இரண்டு பங்கு வல்லினம்தான் காதலில்…

யோசியுங்கள்…

-(மே 2007, முரண் பற்றி முயன்று, வலிந்து முளைக்க வைத்த முதல் முயற்சி.)

ப்ரூட்டஸே, புகழ் பெறுக

தன் முதுகின் அழுக்கறியார்

தானே தருமன் என்றுரைப்பார்

தவறுக்கெல்லாம் விளக்குரைப்பார்

தனக்கென்றால் கருத்துரைப்பார்

தன்நிலை பிறர்க்கென்றால்

தரணி கெட்டதென்பார்

தரங்கெட்ட மனிதர் என்பார்

தயங்காது பழித்திடுவார்

தன்மானம் விற்றேனும்

தன்னிலை நாட்டிடுவார்

தானம் பெற மானம்

தயங்காது விலைகொடுப்பார்.